NIEUW-VENNEP – Wat begon als een persoonlijke zoektocht na meerdere zwangerschapsverliezen, groeide uit tot een boek met 83 verhalen uit meer dan tien landen. Met Ben ik de enige? wil de Nieuw-Vennepse auteur Shirin Dilmaghani laten zien dat mensen die te maken krijgen met zwangerschapsverlies, vruchtbaarheidsproblemen of een onvervulde kinderwens er niet alleen voor staan.
Haar eigen weg naar het ouderschap bestond uiteindelijk uit vijf zwangerschappen. De eerste twee eindigden in een miskraam. Daarna volgde een lange periode van medische onderzoeken, onzekerheid en verdriet. “Die periode was ook ontzettend eenzaam,” vertelt ze. “Mijn man en ik rouwden heel verschillend. Ik wilde praten en huilen, terwijl hij zijn verdriet meer in stilte droeg.” Ook op haar werk probeerde ze ondertussen door te gaan. Totdat het niet meer ging.
De ervaringen vormden uiteindelijk de aanleiding voor het schrijven van haar boek. Niet om alleen haar eigen verhaal te vertellen, maar juist om een groter gesprek op gang te brengen. “Mijn verhaal vertellen was daarom voor mij nooit bedoeld als: kijk wat mij is overkomen. Mijn eigen ervaringen waren de aanleiding om een veel grotere vraag te stellen: waarom zijn verlies, rouw en vruchtbaarheidsproblemen zo ingrijpend en tegelijkertijd nog zo vaak onzichtbaar?”
Voor het boek sprak ze met mensen met uiteenlopende ervaringen. Van miskramen en stilgeboorte tot IVF, donorconceptie, draagmoederschap, adoptie en een onvervulde kinderwens. Uiteindelijk werden 83 persoonlijke verhalen uit meer dan tien landen verzameld. “Wat begon vanuit mijn eigen ervaringen werd daarmee iets veel groters dan mijn persoonlijke verhaal.”
‘Ben ik de enige?’
De titel van het boek komt rechtstreeks voort uit de vraag die ze zichzelf tijdens die moeilijke jaren vaak stelde. “Ben ik de enige die dit zo zwaar vindt? Ben ik de enige die niet weet hoe ik hiermee verder moet? Ben ik de enige die na een verlies doodsbang is tijdens een volgende zwangerschap?” Die gevoelens waren volgens haar lange tijd moeilijk te delen. Tijdens babyshowers, op kantoor en in het dagelijks leven probeerde ze haar verdriet vaak verborgen te houden. “Pas toen ik zelf kwetsbaar durfde te zijn en mijn verhaal begon te delen, gebeurde er iets bijzonders. Mijn openheid nodigde anderen uit om ook hun verhaal te vertellen.” Het antwoord op de vraag uit de titel werd daarmee uiteindelijk duidelijk: nee, je bent niet de enige.
Met het boek hoopt Shirin niet alleen herkenning te bieden aan mensen die zelf een verlies of fertiliteitstraject meemaken. Ook partners, familieleden, vrienden, collega’s, werkgevers en zorgverleners kunnen volgens haar meer inzicht krijgen in de impact ervan. “Het gaat niet alleen om verdriet. Het kan doorwerken in je lichaam, identiteit, relatie, intimiteit, gezin, vriendschappen en werk.” Juist daar ziet ze nog ruimte voor verbetering. “De medische behandeling kan stoppen terwijl de emotionele verwerking soms pas begint. Er zijn fantastische zorgverleners die daar oog voor hebben, maar die aandacht is nog te afhankelijk van waar en bij wie je terechtkomt.”
Nieuw-Vennep als plek van rust
Een belangrijk deel van het boek werd geschreven en afgerond in Nieuw-Vennep. Tijdens haar vijfde en laatste zwangerschap verhuisde ze naar het dorp. Na een periode waarin Amsterdam sterk verbonden was geraakt met ingrijpende medische gebeurtenissen, bracht de verhuizing letterlijk en figuurlijk meer rust. “Het grootste deel van het boek heb ik vervolgens hier in Nieuw-Vennep geschreven en afgerond.” Ook huisarts Maarten Hoek uit Nieuw-Vennep leverde vanuit zijn professionele ervaring een bijdrage aan het boek. De lokale betrokkenheid wil Shirin bovendien verder uitbreiden. Ze hoopt samen met lokale bibliotheken voorleesavonden en bijeenkomsten rondom het boek te organiseren. Niet alleen om over het boek te vertellen, maar vooral om mensen die zelf met zwangerschapsverlies, vruchtbaarheidsproblemen of een onvervulde kinderwens te maken hebben, met elkaar in contact te brengen.
‘Ik zie je’
Wat een lezer uiteindelijk uit het boek haalt, verschilt volgens Shirin per persoon. Voor mensen die zelf een moeilijke weg naar ouderschap hebben meegemaakt, is haar belangrijkste boodschap eenvoudig: “Ik zie je.” Ook partners en mannen krijgen nadrukkelijk een plek in het boek. Hun verdriet blijft volgens haar nog vaak onderbelicht. Daarnaast is er aandacht voor kinderen en de invloed die verlies of een fertiliteitstraject op een heel gezin kan hebben.
Voor de omgeving hoopt ze vooral op meer begrip. En voor zorgprofessionals, werkgevers en beleidsmakers op meer aandacht voor de mens achter het verhaal. “Maar als ik uiteindelijk één gevoel zou mogen kiezen, is het verbondenheid.” En daarmee komt ze terug bij de vraag die jarenlang door haar hoofd speelde. “Voor degene die er zelf midden in zit, hoop ik vooral dat de vraag Ben ik de enige? uiteindelijk verandert in het besef: nee, ik ben niet de enige.”
